Historia jonë për t’u bërë kujdestarë ishte më shumë se një rastësi e pastër. Gjithçka ndodhi në njëfarë mënyre me fat….
Pas shumë vitesh pritjeje dhe dëshirës së tepërt për të pasur një fëmijë, gjithçka filloi më 1 qershor kur u zhvillua një aktivitet për promovimin e kujdestarisë në sheshin e qytetit ku unë dhe bashkëshorti im shkuam për të vizituar ngjarjen, me shpresën për të parë fëmijët.
Ngjarjen e përjetova shumë emocionalisht… takuam disa nga punonjësit e Fshatit të Fëmijëve SOS me të cilët biseduam. Ne i pyetëm se çfarë është në të vërtetë kujdestaria?
Ne ishim të informuar për birësimin, kishim bërë tashmë një kërkesë dhe prisnim… Me dashamirësi na u përgjigjën se kujdestaria është shumë i ndryshëm nga birësimi, me të cilin do të njihemi në një takim që e organizuam pas disa ditësh. Siç na ishte premtuar, pas vetëm disa ditësh erdhëm në SOS Fshati i Fëmijëve. Në fillim nuk kishim ndërmend të bëheshim kujdestarë, por gjithsesi i thoshim vetes: “t’i japim një shans vetes”. Ai takim dhe bisedë e parë kaloi në një atmosferë shumë të këndshme. Ne u inkurajuam… t’i bashkoheshim trajnimit fillestar për kujdestarët që sapo kishte filluar… por duhet të pranoj se në fillim ishim me shumë rezerva. Trajnimi ishte një rrugëtim i mrekullueshëm dhe emocionues, sikur të më hapeshin “dritare” të reja… Fillova ta përjetoj kujdesin në një mënyrë krejt tjetër, tani nga pozita e një fëmije që ka nevojë për kujdes dhe kisha një dëshirë të madhe. për të ofruar kujdes për të paktën një fëmijë që ka humbur kujdesin prindëror.
Pas ca kohësh erdhi ajo ditë. Ne u kujdesëm për një fëmijë të bukur. Sinqerisht, fillimi nuk ishte i lehtë. Para së gjithash, kisha frikë nëse do të isha një kujdestar i mirë?! Dëshira ishte shumë e madhe, por a jam i denjë për atë detyrë?! po pyesja veten???
Lidhja me fëmijën e përkujdesur ishte e ndërsjellë dhe ndodhi menjëherë. Ishte e mrekullueshme ta niste dhe ta mbyllte ditën me buzëqeshjen e tij dhe nevojën e fortë për t’u dashur dhe pranuar. Pastaj, na thirrën për vendosjen e një fëmije tjetër. Pra, në një periudhë ishim me dy fëmijë dhe ishte e mrekullueshme. Por erdhi momenti kur një fëmijë duhej të kthehej në familjen e tij.
Ndjenjat ishin të përziera, të trishtuara nga njëra anë, por në të njëjtën kohë të lumtura për fëmijën sepse e kuptova që nuk jam egoiste…Mësova se më së miri është që fëmija të rritet në familjen e tij. Tani kemi një fëmijë me të cilin kemi krijuar një marrëdhënie të mrekullueshme. Jemi afruar shumë, shtëpia jonë është gjithmonë e gëzuar…jeta jonë ka ndryshuar për mirë dhe do të dëshironim që të ishte gjithmonë kështu. Sepse nëse është një fëmijë biologjik, i përkujdesur apo i birësuar, nuk ka dallim nëse dashuria është e madhe.
Kujdestare: Jasmina Kotseva – Gjorgjievska

